dinsdag 28 april 2020

Heerlijk, het zonnetje schijnt én ik heb een valide reden om even naar kantoor te gaan wat 25 minuutjes fietsen is. De boeken Fit for the Future en Werkvermogen worden flink besteld momenteel, en mijn voorraad is op. Dus lekker eventjes eruit. Weg van de thuisschool, weg van de studeerkamer/logeerkamer/rommelzolder, weg van de stress van alledag, ook al is dat een soort stress die pas 6 weken bestaat. Zodat ik de komende bestellingen ook vanuit huis kan versturen.

En als ik zo lekker aan het fietsen ben, dan merk ik dat ik eindelijk weer even die rust in m’n hoofd krijg voor wat vrije gedachten. Zodat ik zie wat er in de omgeving gebeurt, en dat zijn niet alleen de bomen die hun bloesem alweer aan het verliezen zijn.

Het is één grote wereld van tegenstellingen

Zo weet iedereen dat we allemaal 1,5 meter uit elkaar moeten blijven, maar dat lijkt niet te gelden als je elkaar al kent of als je dezelfde hangplek leuk vindt.

Op de wegen staan nog steeds veel auto’s in rijen op het groene licht te wachten, maar je probeert angstvallig níet op het knopje te drukken bij het stoplicht. De winkelcentra zijn zo goed als leeg, behalve bij de Action. Daar staat een lange rij van mensen die op gepaste afstand wachten tot ze aan de beurt zijn om binnen te mogen om even snel goedkoop knutselvoorraden, sokken of instantmaaltijden te mogen halen.

Op de reclameborden aan de weg zie ik aan de ene kant nog wat oude reclame (of stugge volhouders) voor een festival in juni, maar in een bushokje zie ik zo’n prachtige ‘hart onder de riem’-poster voor de mensen in de zorg. Zónder een achterliggend bedrijf dat op die manier in de focus wilt staan.

Op het industrieterrein zie ik het vrachtverkeer af en aan rijden, en tussendoor 3 busjes achter elkaar van DHL, 2 Coolblue bezorgingsfietsen en in de verte zie ik het distributiecentrum van Picnic liggen. En ook nog een oproep om toch maar vooral voor elkaar te zorgen in deze tijden.

Toegegeven, afgezien van die poster is dit laatste niet zo apart. Dit had ik net zo goed kunnen zien voorafgaand aan het hele Corona-verhaal.  Aan de andere kant is dat juist zo apart.

Dat er vanaf de buitenkant bij sommige bedrijven niets lijkt veranderd. Ze zijn nog steeds in bedrijf, bevoorrading blijft nodig, en post en bezorging is iets wat veel belangrijker is geworden.

Verbinding door post

Ik krijg bijvoorbeeld elke week wel iets via de post van mijn schoonmoeder. En dat zijn echt geen essentiële of andere spannende dingen. Bij haar merk ik dat door bezig te zijn met een kleine verrassing die binnenkort bij ons aan komt, zij zich weer even verbonden voelt met ons en met name met de kleinkinderen. Zeker als we dan een filmpje terugsturen met hoe het ontvangen wordt.

Het versturen van een kaartje heeft zo een nieuwe dimensie gekregen. Was het eerst met name iets wat je deed om de ander te laten weten dat je aan hem of haar denkt, nu is het nog veel meer een manier om met elkaar in contact te blijven.

Op Facebook en LinkedIn zie ik ook ontzettend veel van dit soort gebaren van organisaties naar hun medewerkers toe. Een pakketje bij de deur met iets leuks of lekkers erin. Een echte verrassing. Waarmee ze hun medewerkers laten weten dat ze hen waarderen, niet zijn vergeten en om ze geven.

Van deze werkgever (Stater NV) vond ik het zo leuk dat ze ook echt kijken naar wie hun medewerkers zijn. Zo kregen de mensen met kleine kinderen een aanvulling op hun pakket met kleurplaten en een spelletje.

Maar helemaal briljant is natuurlijk het zakje zaadjes met  ‘Vergeetmenietjes’ en het sportelastiek.

Bij Pon blijven ze met elkaar in verbinding, én tegelijk fit door niet
een vergadering via Hangouts te doen, maar een heuse work-out!

Andere bedrijven blijf je nog steeds zien omdat zij bewijzen echt innovatief te zijn. Ze passen hun dienstverlening of product aan, aan de veranderende situatie.

Overleven door te innoveren

Zo heeft een worstenbroodjes-bakker (ik blijf een brabander, dus dat soort dingen vallen mij op) het initiatief ‘ikookaanjou’ opgericht. Een initiatief waarmee je iemand kan verrassen met echte Brabantse worstenbroodjes en een kaartje om te laten weten dat je aan ze denkt.  Eigenlijk niets meer dan een onlineshop voor worstenbroodjes, maar ze maken het speciaal door bij elke bestelling ook 2 worstenbroodjes te doneren aan de voedselbank, en er meer bij stil te staan dat je iets voor een ander kan doen. Hun missie in deze: De vereenzaming verminderen.

Of wat dacht je van dit kinderdagverblijf? Zij zagen dat er nu ook grote behoefte is aan opvang in het weekend en zelfs ’s avonds wanneer beide ouders een vitaal beroep hebben. Ontzorgen door te zorgen.

Hotels die zich nu inzetten als zorghotel, of uitvalsbasis voor omliggende ziekenhuizen om daar de druk te verlagen.

En zo zijn er ontelbaar manieren om als organisatie in deze tijd toch nuttig te blijven, en niet onbelangrijk, om toch omzet te blijven draaien.

Dat soort dingen malen dan door mijn hoofd als ik zo fietsend op weg ben naar kantoor.

Welke innovatie is passend bij jouw organisatie?

En dan ga je vanzelf ook denken hoe je eigen bedrijf gaat zorgen om door te blijven draaien in deze tijden. En aangezien het enige zekere is dat het nog lange tijd onzeker is wanneer we post-corona zijn, moeten we ook bedenken in hoeverre je als bedrijf vasthoudt aan de ‘vroegere’ missie, of dat je misschien van richting moet gaan veranderen….

Zo beseffen wij dat we onze dienstverlening in ieder geval ook anders moeten gaan aanbieden. Een groot gedeelte van ons traject is natuurlijk digitaal (de WerkVermogensMonitor® en sinds kort ook de HumanCapitalMonitor®) en de data die je daar mee naar boven haalt bij je medewerkers is juist in tijden van transitie zo belangrijk. Dus hier gaan we zeker mee door.

Maar de dialogen die op gang moeten komen naar aanleiding van deze stappen, daar is enige innovatie in nodig. Gelukkig hebben we daar al veel tools en ideeën voor, en zijn onze trajectbegeleiders al ver in de uitwerking hiervan.

Wil je meer weten hoe wij dat aanpakken? Bel, mail of skype met ons!