maandag 16 december 2019

“Nee he, in januari weer 2 dagen vrij nemen omdat het basisonderwijs gaat staken”

Zo begon een discussie bij mij thuis over de zin en onzin van staken. En ik heb hier een stevige mening over, maar die bewaar ik graag voor een keer op de vrijdagmiddagborrel.

Maar goed, de steeds heftigere stakingen in ons land (de leraren, de boeren, de bouwers, het ziekenhuispersoneel, dat arme Malieveld), zijn wel een terugkerend issue. En iedereen heeft er ook wel een mening over. En wat ik merk, is dat die meningen nogal eens tegenstrijdig zijn met de acties van dezelfde personen…

Diverse mensen zijn namelijk prominent tegen staken, terwijl  ze zelf ook staken, zonder dat te beseffen. En misschien nog wel erger: anderen hebben ook niet door dat ze aan het staken zijn. Ik noem dat de stille stakers.

Laat ik je dit wat beter uitleggen aan de hand van de ervaring van een kennis van me:

“Eef, echt, ik zweer het je. Ik doe het niet meer, ze kunnen er in zakken! “

Ik schrok me kapot. Ik vroeg alleen maar hoe het nu gaat op haar werk. Ik verwachte eigenlijk meer een antwoord als ‘ach je weet wel, z’n gangetje, En dan nog wat management-bingowoorden. Maar ik kreeg dus een tirade die waarschijnlijk al een tijdje aan het sudderen was en er nu eindelijk uit kwam.

Drie keer op rij was het ondertussen gebeurd dat ze een taak kreeg om iets op te leveren of uit te werken. En dit werd vaker wel dan niet opzij gelegd of uitgevoerd maar dan door een ander. En oké, dit zijn allemaal punten waarvan je kan denken: welkom in het bedrijfsleven. En dat is ook wel zo, maar de echte angel zat in de communicatie hieromheen.

Ze kreeg het namelijk niet te horen van haar leidinggevende, maar via via, of als het echt ernstig was, kreeg ze van de klant voor wie het was te horen dat het project niet door ging. Of wel doorging maar daar werd dan een externe voor ingehuurd.

Geen go/no go, geen feedback, geen terugkoppeling over een beslissing. Ik kan me voorstellen dat je motivatie daar wel een flinke deuk van oploopt.

Wat was haar coping-strategie?

“Ik ga me niet meer over de kop werken, ik lever gewoon mijn werk op, ga geen extra uren maken, en als zo’n externe vragen heeft over het project dat ik heb bedacht, dan heb ik het toevallig net te druk met uren schrijven of zo.”

En zo begint de stille staking 

Ah ok, je gaat dus voor een stiptheidsactie[1]? reageerde ik. Toen stond ze even met haar mond vol tanden. Maar ja, daar kwam het wel op neer ja. Dat zal ze leren!

Nou nee, niemand wordt daar wijzer van.

  • Mijn kennis niet, omdat ze gewoonweg doodongelukkig wordt als ze zich niet voor de volle 100% kan geven.
  • Haar leidinggevende niet, omdat zijn medewerker ineens minder goed werk oplevert en de sfeer op kantoor slechter wordt.
  • En nogmaals mijn kennis niet, omdat deze stille staking niet als zodanig wordt opgemerkt en er dus ook niets aan de situatie zal veranderen. Die wordt alleen maar erger omdat er van haar kant ook niet meer goed wordt gecommuniceerd.

Hoeveel stille stakers lopen er bij jou rond?

Het zet me wel aan het denken. Hoeveel mensen lopen met een zelfde soort gedachten rond? Medewerkers die zich niet gezien of gehoord voelen en daarom besluiten om te protesteren door niets meer te doen of minder dan wat er in hun functieomschrijving staat.

En hoe lang zijn zij al bezig met deze ‘stiptheidacties’? Hebben ze zelf wel door dat ze dit doen? Of is het misschien de normale gang van zaken geworden?

Stel je eens voor dat je de communicatie rondom deze medewerkers weer werkend krijgt. Dat zij zich veilig voelen om te zeggen wat hen niet zint en dat hun leidinggevende hun serieus neemt.

Hoeveel zou dat opleveren? Voor de sfeer, en zo ook productie én rendement?
Er ligt waarschijnlijk een schat aan onbenut, onderkend en onzichtbaar potentieel te wachten om boven water te komen.

Met onze aanpak krijg je dat voor elkaar. Bel, mail, of kom langs en dan bespreken we hoe we deze aanpak bij jouw medewerkers kunnen inzetten

[1] Wanneer er sprake is van stiptheidsacties dan leggen werknemers niet het werk neer maar protesteren ze door bepaalde geldende regels en voorschriften op de letter na te leven terwijl dit normaal niet zo precies gebeurt

Eveline Berende

Eveline Berende organiseert bij Preventned de interne processen. Zij is creatief in haar werk en denken en heeft bij van alles gelijk een beeld. Haar blogs gaan over wat haar persoonlijk raakt rondom haar eigen inzetbaarheid ondersteunt door cijfers uit onze database. Herkenbaar, persoonlijk en informatief tegelijk.